**กลับมาสู่สภาวะเดิมๆแล้วคับท่าน เปิดเรียนตั้งแต่วันที่29แล้วอ่ะ

 

 

รถบรรทุกคันนี้ ขับมานานมากเวลาผ่านไป

ความคิดถึงก็มากขึ้นตามลำดับ………มากขึ้น….มากขึ้น และมากขึ้นจนเต็มคันรถ

เลยหลังคาหน้ารถออกมาถึงแม้หนทางจะยาวไกล

ฝนจะตก ฟ้าจะร้องหนัก ถึงจะหนัก

แต่เจ้าของไม่เคยเลย ที่จะปล่อยให้ความคิดถึง ร่วงหล่นเลยสักความคิดถึง……
จนรถบรรทุกคันนี้ได้มาเจออุโมงใหญ่ แต่เพดานต่ำแค่ผ่านอุโมงค์ เจ้าของรถก็จะได้
ไปส่งเอาความคิดถึงอันมหาศาลให้กับเธอคนนั้น
……แต่อุโมงค์มันต่ำ ต่ำกว่ากองแห่งความคิดถึง เพียง 1 นิ้วแค่หยิบเอาเศษเสี้ยว
ความคิดถึงนั้น ออกไป…….ออกไปสัก 1 นิ้ว

เจ้าของรถก็จะได้เจอเธอคนนั้นดังใจหมาย
แต่เขาไม่ยอม ไม่ยอมแม้แต่จะเอาความคิดถึงออกไปสักนิดเดียว

เพราะเขารู้ดีว่า มันมีค่ามากแค่ไหน……..
หนทางอีกแค่ ระยะ 300 เมตร แต่เขากลับไปไม่ได้เขาจะทำยังไง จะขน 2 รอบหรือ

แล้วมันหล่นไประหว่างทางหรือไม่ ???
เขาจะทำยังไงที่จะเอาความคิดถึงไปให้เธออันเป็นที่รักโดยที่ไม่เอากองแห่งความคิดถึงออกไป
..เขาคนนั้นได้ตัดสินใจที่จะปล่อยยางของรถลงล้อละ 1 นิ้ว ถึงแม้ว่าจะวิ่งช้าลง…….
ทำให้ถึงช้าขึ้นแต่ความมั่นคง……ที่มีจุดหมายปลายทางถึงแม้ว่าจะใช้เวลานาน…
เขาก็พร้อมที่จะเผชิญที่จะรอจนกว่า เจอเธอ…….
ดีกว่าที่จะทิ้งความคิดถึงที่มีต่อเธอคนนั้นออกไปแม้แต่เสี้ยวหนึ่งก็ตาม...

 

ทำไมนะฉันถึงต้องรอ
ทำไมหนอฉันถึงต้องรัก
ทำไมคนนี้ฉันถึงต้องรู้จัก
ทำไมกามเทพถึงต้องปักให้ ฉันรักเธอ

หากความรักคือความทุกข์
แล้วความสุขคืออะไร
หากรักแล้วเสียใจ
แล้วทำไมยังต้องการ

น้ำตาที่หลั่งมาวันนี้……
เธอคนดีจะเห็นค่ามันบ้างไหม
ไม่ใช่ไหลมา เพราะ อยากให้เธอเห็นใจ
แต่ที่มันไหล เพราะ ใจเธอไม่ต้องการ

ทำไม….เธอถึงไม่โทรมา
ทำไม….เดี๋ยวนี้ไม่เคยพูดว่า “ รักฉัน ”
ทำไม….เธอถึงเมินหน้ากัน
ทำไม….ถึงบอกฉัน…สำคัญไม่พอ
ทำไม….ทำตัวห่างแบบนี้
ทำไม….นิสัยดีๆเธอหายไปไหน
ทำไม….เธอกลายเป็นคนเจ้าชู้หลายใจ
ทำไม….เพราะอะไรเธอจึงมีใครหลายคน
ทำไม….เธอถึงลืมแคร์กัน
ทำไม….ไม่รักฉัน…เหมือนวันก่อน
ทำไม….เธอชอบแกล้งทำงอน
ทำไม….เพราะอะไร…..บอกฉันก่อนค่อยจาก

ความรักที่มีค่าแต่ก่อนนี้
เธอคนดีไม่เคยรู้เลยใช่ไหม
สิ่งที่ฉันทุ่มเททั้งหัวใจ
ไม่เคยมีค่าเลยใช่ไหมในจัยเทอ

เจ็บที่เธอไม่เคยมาห่วงใย
เจ็บที่เธอควงใครมาให้เห็น
เจ็บที่เธอไม่รู้ว่าฉันก็เจ็บเป็น
เจ็บที่เธอเห็นฉันเป็นของเล่นเธอ.
เธอมีคนอื่นอยู่ใช่ใหมฉันไม่รู้
แล้วอยู่-อยู่เธอบอกรัก..ฉันสับสน
เธอคงมีใครมาแล้วอีกหลายคน
ฉันสับสนจริง-จริงช่วยบอกที.

เพียงไรที่ว่ารักรักแท้จริงแล้วหรือ
ที่ว่ารักรักซื่อหรือไฉน
ที่ว่ารักรักแน่จริง
ที่ว่ารักมั่นใจแค่ไหนเธอ

ฉันผิดเหรอที่เป็นแบบนี้
ฉันคงผิดที่เป็นตัวของตัวเองมากเกินไป
ในสิ่งที่ฉันทำเธออาจไม่พอใจ
แต่จะให้ทำยังไงในเมื่อนั่นมันคือตัวฉัน
ในเมื่อฉัยเป็นแบบนี้
เธอคนดีจะรับได้ไหม
ไม่อยากให้เธอต้องฝืนใจ
ถ้าไม่พอใจก็บอกกัน
ฉันคงเปลี่ยนแปลงตัวเองไม่ได้
และเธอก็คงทนไม่ไหวที่จะคบกับฉัน
บอกมาเถอะไม่ต้องกลัวว่าจะเกลียดกัน
เธอจะยอมรับข้อเสียของฉันหรือเธอจะเดินจากไป
เหลือไว้ให้ฉันเพียงคำว่า "การจากลา"
รู้รึเปล่าว่า..ทรมาน ???

เคยรู้สึกมั้ย? ว่าทำไมเราต้อง ไขว่คว้าหารัก แม้ปากจะบอกว่า ไม่ได้ต้องการรัก แต่ลึกๆในหัว ใจก้อปฎิเสธไม่ลง ความรักมีหลายรูปแบบ หลากความฝัน แต่จะมีใครสัก กี่คนที่เจอรักเหมือนใจหวัง บางคนมีความสุขกับการแอบ รัก แต่บางคนมีความสุขยิ่งกว่ากับการเป็นคนที่ถูก รัก บางคนเสียใจเพราะรัก บาดเจ็บจากการผิดหวัง ซ้ำๆ จนกลายเป็นความหวาดกลัว แต่รักมันก้อคือรัก ยิ่งยากเย็นยิ่งน่าค้น หา อยากรู้จักคำว่ารัก ความรักอาจบาดเจ็บบ้าง ช้ำบ้าง นั่นแหละคือรัก ถ้ามีแต่สุขจะเรียกว่ารักได้ยัง ไง? จิงมั้ย?

 

ฟ้าลิขิตมาแล้วว่าคุณต้องเจอกับใครบ้างในชีวิตนี้
แต่คุณเลือกที่จะอยู่กับใคร--นั่นขึ้นอยู่กับตัวคุณเอง
อย่าไปเสียเวลากับคนที่คุณก็รู้ว่าไม่ใช่
ถ้าคุณต้องมีเรื่องเสียใจเพราะคนๆ นั้นเกินกว่า 1 ครั้ง
อย่าหลอกตัวเองว่าเค้ารักคุณเลย
เว้นแต่ว่าคุณชอบรักใครข้างเดียว
จำไว้--คุณจะรู้ได้ว่าใครรักคุณจริง
ก็ต่อเมื่อคุณรู้ว่าคนๆ นั้นไม่มีวันทำอะไรให้คุณเสียใจ
ชีวิตนั้นแสนสั้น
สั้นเกินกว่าจะปล่อยให้เวลาแห่งความสุขหายไป
โดยที่คุณไม่ได้ตามหา

 

 ... ตายายคู่หนึ่งจูงมือ ค่อย ๆ พากันเดินเข้าร้าน McDonalds 
แลดูแปลกตาท่ามกลางเหล่าวัยรุ่นหนุ่มสาว 
สายตาหลายคู่จ้องมองมาอย่างชื่นชมในความรักที่ยืนยาวมากว่าครึ่งศตวรรษของสองตายาย 
ตาเดินตรงไปที่เคาน์เตอร์สั่งอาหารชุด และชำระเงินอย่างคุ้นเคย
ก่อนพายายไปเลือกหาที่นั่งริมในสุดของร้าน 
ตายายช่วยกันนำอาหารออกจากถาด

ตาค่อย ๆ แบ่งแฮมเบอร์เกอร์ออกเป็น 2 ส่วน
เอาเฟรนช์ไฟร์ออกมานับครึ่ง และจัดวางไว้ดูน่ารับประทานข้างหน้ายาย 
คว้าแก้วโค้กมาจิบหนึ่งอีก

ส่งให้ยายรับไปจิบหนึ่งอึกก่อนจะวางไว้ตรงเบื้องหน้าทั้งคู่ 
ขณะที่ตาเริ่มกินแฮมเบอร์เกอร์ส่วนของตนอยู่ 
บรรดาลูกค้าในร้านที่จับตาดูคู่ตายายมาตั้งแต่ต้นเริ่มรู้สึกกระสับกระส่าย
หลายคนสะกิดกันพลางกระซิบ ...... 
"น่าสงสารจังแกคงมีเงินพอซื้อได้แค่ชุดเดียวมาแบ่งกันมั้ง" 
ชายหนุ่มโต๊ะข้าง ๆ ถึงกับเดินเข้ามาหาพร้อมเสนอตัว

ขอเป็นเจ้ามือซื้อให้อีกชุดอย่างสุภาพ 
ตายิ้มรับความมีน้ำใจ แต่ปฏิเสธอย่างนุ่มนวลว่า 
"ไม่เป็นไรหรอกมีอะไรเราก็ต้องเอามาแบ่งกันอยู่แล้ว" 
เวลาผ่านไป ทุกคนเริ่มสังเกตว่า 
ยายได้แต่นั่งนิ่งจ้องมองตากินแฮมเบอร์เกอร์อย่างเอร็ดอร่อย

ไม่ยอมแตะต้องส่วนของตน 
นอกจากหยิบโค้กขึ้นมาจิบ

ชายหนุ่มคนเดิมตัดสินใจเข้ามาหาอีกครั้ง 
เอ่ยขอร้องให้เขาได้เลี้ยงคู่ตายายที่น่ารักนี้เถอะ 
คราวนี้ยายเป็นฝ่ายปฏิเสธอย่างอ่อนหวาน
ยืนยันเหมือนเดิมว่ามีอะไรก็ต้องเอามาแบ่งกัน 
เมื่อตารับประทานเสร็จ ขณะหยิบกระดาษมาเช็ดปาก 
ยายก็ยังคงนั่งนิ่งดูสามีสุดที่รักอยู่อย่างนั้นราวกับกลัวว่าเขาจะไม่อิ่มจริงๆ 
ชายหนุ่มคนเดิมก็อดรนทนไม่ได้อีก 
เอ่ยปากอย่างจริงจังขอตายายอนุญาตให้เขาเลี้ยงสักครั้ง 
แต่ก็ถูกปฏิเสธอย่างสุภาพอีก ... 
ชายหนุ่มนึกสงสัย 
"ทำไมคุณยายไม่รับประทานบ้างเลยครับ

 ก็ไหนบอกว่ามีอะไรก็ต้องเอามาแบ่งกันไง 
คุณตาก็ทานเสร็จแล้ว ยังรออะไรอยู่หรือครับ? "

 คุณยายตอบเนิบ ๆ ??
 "รอฟันปลอมจากตาน่ะหลานชาย..."

 

สำหรับบางคน . . . ที่บอกตัวเองไม่ได้ว่า
กำลังสุข หรือ เศร้า กับคำว่า . . . "ความรัก"



บางเวลาในชีวิตหนึ่ง . . . โลกกำหนดให้หัวใจรู้จักกับ "ความเหงา"
เพื่อที่วันหนึ่ง . . . ความเหงาจะผลักดัน คนสองคนเข้าหากัน
เพื่อลดช่องว่างให้กันและกัน สร้างคืนวันที่ดี ๆ ร่วมกัน
และเพื่อที่วันหนึ่ง โลกจะแยกให้พวกเขา "จากกัน" . . .
ให้ชีวิตวนกลับสู่ "ความเหงา"


บางเวลาในชีวิตหนึ่ง . . . โลกกำหนดให้หัวใจรู้จัก "ความเหงา"
ด้วยเหตุผลบางอย่าง . . . นั้นคือให้โลกใบนี้ยังคงมีความรัก
ดำเนินต่อความเหงา . . . ทำให้หัวใจสองดวงเชื่อมถึงกันด้วยความคิดถึง



แม้ในยามที่โลก . . . แยกคนทั้งสองให้ห่างกันไป ไกลแสนไกล . . .
ชีวิตยังคงดำเนินต่อไป . . . ท่ามกลางความโดดเดี่ยว
แต่ภายใต้เปลือกตาอันมืดมิด ความทรงจำ จะกลับชัดเจนขึ้นเสมอ
ในวันที่ ความเหงาทำให้เราคิดถึง . . .


ความรัก . . . คือ อาวุธชนิดหนึ่ง
ที่เราหยิบมันมาเเล้วค่อย ๆ กรีดใจของตัวเอง อย่างช้าๆ
สุดท้าย . . .ก็มีแต่เราเท่านั้นที่จะเจ็บปวด แค่เพียงลำพังอย่างโดดเดี่ยว
ความคิดถึง . . . ได้พาให้ฉันสัมผัสกับความเปลี่ยวเหงา
ได้นำพาฉัน ก้าวเข้าสู่โลกแห่งความว่างเปล่า และโดดเดี่ยว



ความคิดถึง เศร้า . . . แต่หวาน งดงาม . . . แต่ทุกข์
และเมื่อฉันได้คิดถึงเธอ ขอให้ความคิดถึงของฉัน จงเดินทางไปให้ถึงเธอ
ให้เธอได้รับรู้ถึง ความเศร้าที่แสนหวาน  . . . ความงดงามที่เจือรอยทุกข์
และเมื่อนั้น  . . .
เธออาจจะมองเห็นฉันได้แย้มยิ้ม อยู่ในหยาดน้ำตา ก็เป็นได้